Archief voor september 2011

If you pay them peanuts …

07/09/2011

Het debat over de uitstapvergoeding van parlementsleden lijkt ons best leerrijk. Beginnen we met het goede nieuws: alvast twee politici, Sven Gatz en Inge Vervotte (toevallig twee Vlamingen) kondigden aan dat ze verzaken aan deze bijzonder royale uitstapvergoeding. En royaal is dat wel: zelfs bij vrijwillig vertrek en onmiddellijk starten met een nieuwe job krijgt men nog de volle jackpot. Een gouden handdruk met vele diamantjes erbij dus.

Aansluitend is ook het opflakkeren van dit debat goed nieuws. Een lezer suggereerde om die vergoeding enkel uit te betalen bij het normaal aflopen van een mandaat (d.w.z. niet-herverkiezing), en enkel onder vorm van een aanvulling op het loon voor wie terug aan de slag gaat. Dat is zeker zinvol.

Maar zijn we er dan, als we die excessen i/d vergoeding van parlementairen weg te snijden?

Het lijkt ons van niet! En laten we zeker niet te vroeg victorie kraaien.Met deze politieke cultuur mag men het pas geloven, als het ook toegepast wordt.Zeker niet bij de aankondiging -dat ware een vorm van zware naïviteit- en best ook niet bij de goedkeuring van de wetten, maar hoogstens bij de publicatie van de uitvoerinsgbesluiten. Want de besluiten op de verantwoordelijkheid van ministers blijven al enkele tientallen jaren achterwege, en die voor het rijbewijs met punten ook! En voor de verantwoordelijkheid van syndicaten zijn er zelfs nog geen wetten. We véle wetten die hun privileges regelen, maar geen enkele voor evenredige verantwoordelijkheid.

Maar dan nog zit er nog één zware redeneerfout in het gangbare betoog dat doorgaans ook de hoge lonen voor parlementsleden verdedigt. Als we niet goed zouden vergoeden, dan zouden we geen kwaliteit krijgen. If you pay them peanuts, you’ll get monkeys. Of ‘zij doen alsof ze ons een loon betalen, en wij doen alsof we werken’.

Maar nu is er wel één vervelend feit: parlementsleden blijken al eens intellectuele lichtgewichten, en dikwijls  jonge snaken. En vooral de leden van de ‘systeempartijen’ dienen altijd als stempelkussen voor partijbeslissingen! Ze zorgen voor een reglementaire diarree, met veel rechten en gunsten, maar ze hebben niet eens door dat de helft van hun wetten niet eens toegepast worden, en dat 97% van het echte beleid in de kabinetten, de EU en de partijhoofdkwartieren gemaakt wordt. En daarenboven generen ze zich niet voor het feit dat velen onder hen twee, en soms zelfs drie ‘voltijds betaalde’ mandaten cumuleren.

Referenda lijken daarbij dan de énige echte oplossing. In Zwitserland werkt dat al eeuwen zeer goed. En we kunnen dat gerust aanpassen aan onze instellingen. Sterker: laat daarbij voor één soort aangelegenheden enkel de referenda beslissen, namelijk aantal en vergoeding van parlementsleden en andere politieke mandatarissen.